بوته اقاقیابودم،

باعشق توبزرگ شدم،

حالاکه درختی پرشاخ وبرگ شدم بیاومراازریشه بیفکن

می خواهم هیزم شکن این درخت فقط  تو باشی...

شاخه زنبقی بودم،

وبه عشق توگل دادم،

حالا که شاخه ای پرگل شدم بیا ومرابچین

اگرتومرانچینی،برایم خاروگل چه فرق خواهدداشت؟؟؟

پروانه بودم،

باعشق توبال وپرگرفتم،

حال که پروبال گشودم بیاومرابه دام عشقت بیفکن

بگذار آتش عشقت بال وپرم رابسوزاند.

به خاطرتورنج خواهم برد

غمی کزهجرتوبردلم نشیند

برایم نوش داروست...

نمی دانی چگونه شب وروز درآرزوی هیزم شکنی تو،

                                                      درآرزوی گل چینی تو،

                                                                      درآرزوی آتش تو

                                                                                    سوخته ام...

بگذارزخم عشق توبردلم نشیند...

به خاطرتو

             فقط تو

به جای زروزیور گیسوانم را باهفت خاربلند خواهم آراست،

وبه جای یاقوت های گران بها،

دوشراره خون فام آتش از دو گوشم خواهم آویخت.

آنوقت،ای محبوب من!

به دیدارتوخواهم آمد

تامرادرنهایت رنج ومحنت خندان ببینی

وگریان درآغوشم گیری...

درآغوشم گیری

                    تا...

                          بیش ازهمه، مال تو باشم...